KFTD – 64: Cleanliness may be godly but this mess is heavenly!

அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதேதம் மக்கள்

சிறுகை அளாவிய கூழ்.

64    அறத்துப்பால், இல்லறவியல், புதல்வரைப் பெறுதல்

            Spiritual Matters, Domesticity, Children

     

Amizhthinum aatra inithetham makkal

Sirukai alaaviya koozh

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/arathu/64.mp3

“To parents, the porridge dirtied by their children is better even than the nectar that the Gods cherish”

In Hindu culture, producing children is not merely a requirement for furthering one’s genes.  A child is necessary for one to cross the path charted out for a soul after death.  In that context, this chapter would have fulfilled the requirements of structure and content, had it merely stressed the importance of children.  However, this chapter, puthalvarai peruthal, goes beyond that and focuses on the sheer joy toddlers give parents.

Children are dear to their parents.  Biology and  sociology combine to elevate every action of the tot to a acme of achievement in the eyes of otherwise stable parents.  Every couple thinks it invented sex and every parent thinks that they have had the bestest, most perfect child.  This is why actions otherwise mundane or even distasteful are imbued with the glow of perfection.  The bard, by talking about the pleasure kids give to their parents, elevates this chapter to a plane of true Truths.

In this couplet, Valluvar talks about how mere porridge, that lowliest, blandest of dishes, which has further been contaminated by a child’s fresh-from-play fingers tastes so heavenly merely because the kid in question belongs to one.  Any other kid and the dish will meet the trash can and the child roundly condemned as a ‘dirty, spoilt brat”.  This is an experience all parents have had and by using such a common example, he brings home the joy of ones’ own kids very powerfully.

In my limited knowledge, it is only in Indian literature that childhood is so celebrated – every facet of childhood has been an inspiration for a song or a story.  For a society so in love with its toddlers, it is such a pity that we systematically make such conformists of them not much later.

“பெற்றோருக்கு, தம்முடைய குழந்தை கைவிட்டு அளாவி அசிங்கப்படுத்திய கூழ் தேவர்கள் விரும்பும் அமுதைவிட ருசியாக இருக்கும்” என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறது குறள்.

குழந்தைகள் பெற்றோருக்கு தரும் இன்பத்திற்கு இணையே இல்லை.  “குழந்தை பெறுவதால் வம்சம் தழைக்கும்”, “பிற்காலத்தில் ஆதரவு இருக்கும்” என்று கூறியிருந்தாலும் திருக்குறளின் மேன்மைக்கு பங்கம் ஒன்றும் இருந்திருக்காது.  ஆனால் அவர்களால் வரும் இன்பத்தை குறித்து பாடுவதன் மூலம் வள்ளுவர் குழந்தைகளை ஏன் ‘செல்வம்’ என்று கூற வேண்டும் என்று அழகாய் உணர்த்துகிறார்.

காதலர்கள் எல்லோரும் கலவியை தாங்கள் மட்டும் கண்டுபிடித்ததாக எண்ணுவதும், பெற்றோர் தம் குழந்தைதான் உலகிற்ச்சிறந்த குழந்தை என்று எண்ணுவதும் இயற்கையே.  இந்த பாசம், தம் மகவு செய்தது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அருவருப்பை மீறி அசிங்கத்தை அழகென ருசிக்கும் படி செய்து விடுகிறது.   மாற்றான் குழந்தையாய் இருந்தால், அசிங்கம் மட்டுமே தெரியும்!

நான் அறிந்த வரையில் உலக இலக்கியத்தில் குழந்தைகளை இவ்வளவு கொண்டாடுவது இந்திய  இலக்கியம் மட்டுமே.  ஒவ்வொரு செய்கையையும், ஒவ்வொரு பருவத்தையும் இவ்வளவு நுணுக்கமாய் இரசித்து அனுபவித்து எழுதுபவர்கள் நாமே!  இவ்வளவு இரசித்த குழந்தையை, சற்று நேரம் கழித்து அவ்வளவு கொடுமையாய் பள்ளியில் சிறகு ஒடிப்பதை நினைத்தால் தான் வருத்தம் வருகிறது.

73/1330

Image courtesy: http://blog.agatepublishing.com/

Tags: அறத்துப்பால், இல்லறவியல், புதல்வரைப் பெறுதல், Spiritual Matters, Domesticity, Children, Daily, KFTD, kural, வள்ளுவர், குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், Kural for the Day

                       

Blog link: http://kftd.blogspot.in/

1253: Loving you is a reflex – என்னை மீறிய வேட்கை

மறைப்பேன்மன் காமத்தை யானோ குறிப்பின்றித்

தும்மல்போல் தோன்றி விடும்.

     

1253   காமத்துப்பால், கற்பியல், நிறையழிதல்

            Sensual Matters, Marital Love, Losing Control

Maraippenmann kaamaththai yano kurippindrith

Thummalpol thondri vidum

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/kaamathu-paal/1253.mp3

“Propriety demands that I hide my lust. However it is beyond my voluntary control and, like a sneeze, bursts out without warning” says the woman, quite helplessly, in this kural.

Civilization is an ongoing struggle between desire and postponement of its fulfilment.  Yearning, especially in a woman, is typically expected to be expressed in private in most cultures.  By its very nature, lust breaks erases any veneer of control.  This chapter, niraiyazhithal, talks about losing control in a social sense.

Of all the bodily reflexes, a sneeze is the most involuntary.  When you gotta sneeze, you gotta sneeze!  Using that as a metaphor for lust breaking down a woman’s sense of decorum aptly conveys the extent of her yearning and her helplessness in fulfilling it.

The setting for the chapter is the nayaki expressing her helplessness in her desire to her friend.  I am astounded by the culture where such a topic is discussed so casually and explicitly.  This chapter and the others in the Thirukural clearly demonstrate the equality between the sexes, the mutual esteem, the fairness of the social norms, the permissiveness and the deep understanding of natural urges.  This is not unique to the Tamils.  I have seen this repeated in multiple English readings of other language literature.

The “Valentines Day” goons should actually understand what their culture is before going around beating up lovers in the name of “defending” it!

“என்னுடைய காம வேட்கையை நாணம் கருதி அடக்கவே முயல்கிறேன் நான்.  ஆனால் அது, ஒரு தும்மல்போல் என்னுடைய ஆளுமைக்கு உட்படாமல் ஒரு அறிவிப்பும் இல்லாமல் பீறி வெளிப்பட்டு விடுகிறது” என்று தலைவியின் ஆற்றாமையை வெளியிடுகிறது இந்தக் குறள்.

நாகரிகம் என்பது இறுதியில் ஆசைகளை அடக்குவதே.  பெரும்பாலான கலாச்சாரங்களில் வேட்கை தனிமையிலேதான் வெளிபடுத்தப்படவேண்டும் என்பது முறை.  அந்த முறை முறிக்கபடுவதே இந்த அதிகாரத்தின் சாரம்.

உடலின் தனிச்சையான செயல்பாடுகளில் தும்மல் முதல் இடம் பெறுகிறது – அதை அடக்குவது மிக கடினம் ஏனெனில் அது முன்னறிவிற்பின்றி தோன்றிவிடும்.  காமத்தின் பிடியில் உள்ளவர்களுக்கு அவர்களின் வேட்கை பீறிட்டு வெளிப்படுவதை தும்மலை உவமையாக காட்டுவதன் மூலம் வள்ளுவர் அதன் வேகத்தையும், அடக்க முடியாத குணத்தையும் எளிதாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

இந்த குறளும், இந்த அதிகாரமும் இந்திய கலாசாரத்தின் ஆழத்தை தெளிவாக அடிக்கொடிடுகின்றன.  இத்தகைய கருத்து இவ்வளவு சாதாரணமாக விவாதிக்கப் படுகிறது  என்றால், அந்த கலாசாரத்தில் ஆண்-பெண் இரு சாராருக்கும் உள்ள சமத்துவத்தையும், உடல்-மனம் சார்ந்த உந்துதல்களைப் பற்றிய சீரிய அறிவும் ஆழ்ந்த தெளிவும் புலப்படுகின்றன.  தமிழில் மட்டுமில்லை, நான் இந்தியாவின் மற்ற மொழிகளில் உள்ள இலக்கியங்களை ஆங்கிலத்தில் படித்துள்ளேன், எல்லா மொழிகளிலும் இந்தக் கருத்துக்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

இதைப் பார்த்தால், நாம் எவ்வளவு பின்னடைந்துள்ளோம் என்று வருந்தத்தோன்றுகிறது.  காதலர் தினத்தன்று “நம் கலாச்சாரத்தை காக்கிறோம்” என்று கூறிக் கொண்டு காதலர்களை  துன்புறுத்தும் குண்டர்கள் கூட்டம் சற்று நம் கலாச்சாரம்தான் என்ன புரிந்துகொண்டால் நன்றாக இருக்கும்.

72/1330

Image courtesy: http://www.guardian.co.uk/science/2012/jun/21/results-published-pandemic-h5n1-bird-flu   

Tags: காமத்துப்பால், கற்பியல், நிறையழிதல், Sensual Matters, Marital Love, Losing Control, Daily, KFTD, kural, வள்ளுவர், குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், Kural for the Day

                       

           

Blog link: http://kftd.blogspot.in/

510: When Does Selection Stop? – தேர்வு முடிவது எப்போது?

தேரான் தெளிவுந் தெளிந்தான்கண் ஐயுறவும்

தீரா இடும்பை தரும்

     

510   பொருட்பால், அரசியல், தெரிந்துதெளிதல்

            Spiritual Matters, Governance, Recruitment

Theraan thelivunth thelinthaankann aiyuravum

Theera idumbai tharum

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/porut/510.mp3

“தகுதி இல்லாத ஒருவரை தேர்ந்தெடுத்தல், தீர ஆராய்ந்து ஒருவரை “தகுதியானவர்தான்” என்று நிர்ணயித்து தேர்ந்தெடுத்து அதன்பின் அவரை நம்பாமல் சந்தேகப்படுவது, இரண்டுமே தீராத கஷ்டத்தை தரும்” என்று தேர்வுக்கு ஒரு முடிவு வகுக்கிறது குறள்.

எந்த செயலையும் செவ்வனே செய்து முடிக்க ஒரு குழு தேவைப்படும்.  அந்தக்குழுவில் பல்வேறு விதமான ஆற்றல் கொண்டவர்களை தலைவன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.  அவர்களை தேர்ந்தெடுக்கும்போது மனதில் கொள்ள வேண்டிய நியமங்களை விவரிக்கும் அதிகாரம் இது.

திருக்குறளில் பல்வேறு இடங்களில் இழையோடும் உணர்ச்சி இது – முடிவெடுத்தபின் குழம்பாமல் செயலுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார் வள்ளுவர்.  இந்த அதிகாரத்தில் எப்படி ஒருவரை சோதிப்பது, அப்படியெல்லாம் சோதனை செய்யும் போது நிதானத்தையும், நடுநிலையையும், ஆராய்ச்சி  நோக்கையும் கைவிடாது இருப்பதன் அவசியம் இவற்றையெல்லாம்  வலியுறுத்துகிறார் வள்ளுவர்.  இதன் மூலம் ஒரு வேலைக்கு ஆள் தேர்ந்தெடுப்பதில் உள்ள முயற்சியை நம் கண்முன் நிறுத்துகிறார். 

இப்படியெல்லாம்  சோதனை செய்து தேர்ந்தெடுக்கபட்டவர் தனது வேலையை செய்யும்போது அவர்மேல் முழு நம்பிக்கை வைக்கவில்லை என்றால் அவருக்கு உற்சாகம் குன்றும்.  அதனால் அவரது உற்பத்தி குறையும்.  இதனால் தலைவருக்கு அவர் மேல் நம்பிக்கை இன்னும் குறையும்.  அதனால் ... இந்த சுழற்சிக்கு முடிவே இல்லை.  இதை ஆங்கிலத்தில் “self fulfilling prophesy” என்று கூறுவார்கள்.   

சில வருடங்களுக்கு முன் ஒரு அமெரிக்க பள்ளியில் நடந்த ஆராய்ச்சியை இங்கே கூறுவது பொருந்தும்: ஆராய்ச்சியாளர் தான் இயற்றிய ஒரு சிறிய தேர்வின் மூலம் ஒரு வகுப்பில் எந்த குழந்தைகள் சிறப்பாக படிப்பார்கள் என்று தன்னால் நிர்ணயிக்க முடியும் என்றார், இதை சோதிக்க பல வகுப்புகளில் தேர்வு நடத்தி தலா  இரண்டு மாணவர்களை “இவர்களே சிறப்பாக படிப்பார்கள்” என்று உறுதியாக கூறினார்.  என்ன அதிசயம்?  அவர் தேர்வு செய்த இரண்டு மாணவர்களே 90 சதவிகிததிற்கு மேலாக சிறப்பாக படித்தார்கள். வகுப்பில் முதன்மையாக வந்தார்கள். இது இந்த தேர்விற்கு முன் அவர்களின் செயல்பாடு எப்படி இருந்திருந்தாலும் சரியாகவே இருந்தது.   எப்படி பதினைந்து கேள்விகள் கொண்ட தேர்வு மூலம் இவ்வளவு சரியாக சிறப்பான மாணவர்களை அடையாளம் காண முடிந்தது என்று வகுப்பு ஆசிரியர்கள் கேட்ட போது உண்மை வெளியானது – எல்லா வகுப்புகளிலும் ஆராய்ச்சியாளர் மாணவர்களை கண்போன போக்கில் (random) தேர்ந்தெடுத்தார் அவரது தேர்வு ஒரு கண் துடைப்பே.  மாணவர்களின் சிறப்பான செயல்பாட்டிற்கு ஆசிரியர்களின் எதிர்பார்ப்பே காரணம்! (http://en.wikipedia.org/wiki/Pygmalion_effect) அதேபோல், சந்தேக கண்கொண்டு பார்த்தால், நல்ல மாணவரும் சரியாக செயல்பட முடியாமல் போகும்.

வள்ளுவரின் குறளும் இதையே நிலைநிறுத்துகிறது.

“Selecting an unqualified person and not fully trusting a qualified person who has been properly selected – both of these behaviours in a leader will lead to everlasting trouble” says this kural, identifying when the selection process should end.

In this chapter, therinthuthelithal, Valluvar outlines in some detail how to go about selecting people for an assignment.

The other couplets in this chapter talk about what are the considerations in selecting a person, what are the pitfalls, what to look for, what to discount and such like dimensions in the selection of a person.  This kural, the last, talks about the necessity for fully empowering the selected candidate, once he or she has cleared the intensive selection process.  (As an aside, I personally believe that the reversal of this attitude – selecting indiscriminately and weeding out people on ‘performance’ – is the root cause for most of the ills plaguing the Indian IT industry.  I also believe we are yet to see the worst effects of such a strategy.)

When the leader does not trust the person who is selected after vigorous qualification tests, it sets up a negative spiral. Since the candidate is, in a sense, gelded by the lack of trust, his output naturally suffers.  This reduced output reinforces the leader’s original mistrust leading to a vicious cycle.  This is what Valluvar refers to as “everlasting trouble”.

A few years ago, there was a very interesting experiment conducted by Rosenthal-Jacobson in US schools. They claimed to have refined a 15 item questionnaire that can predict the best performers in a class.  They were allowed to administer this questionnaire and they identified the students “most likely to perform well”.  Very surprisingly, over 90% of the identified students were the best or near the best of the students in their class, irrespective of their earlier performance. 

It turns out that the students most likely to perform well were selected randomly.  It was the teacher’s  expectations that the student will perform well that determined the student’s performance!  Similarly, it is not hard to think that a good student’s performance can be destroyed by the lack of trust of a student (For more information, please lookup Pygmalion Effect. http://en.wikipedia.org/wiki/Pygmalion_effect)

This kural too reiterates the same effect – if a leader thinks somebody will fail, they will certainly fail!

71/1330

Image courtesy: http://chadwickpersonnel.com.au/about-us/making-the-right-choice  

Tags: பொருட்பால், அரசியல், தெரிந்துதெளிதல், Spiritual Matters, Governance, Recruitment, Daily, KFTD, kural, வள்ளுவர், குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், Kural for the Day

                       

           

Blog link: http://kftd.blogspot.in/

202: Why you should fear evil – தீயவை கண்டு ஏன் அஞ்சவேண்டும்?

தீயவை தீய பயத்தலால் தீயவை

தீயினும் அஞ்சப் படும்.

     

202   அறத்துப்பால், இல்லறவியல், தீவினையச்சம்

            Spiritual Matters, Domesticity, Fearing Evil

Theeyavai theeya payathalaal theeyavai

Theeyinum anjapp padum.

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/arathu/202.mp3

“தீமை செய்வது தீமை செய்பவற்கே கெடுதல் விளைவிப்பதால் தீயவைகள் தீயை விட தீங்கிழைபவையாக அஞ்சப்பட வேண்டும்” என்று தீமை செய்வதில் உள்ள அபாயத்தை உணர்த்துகிறது குறள்.

நல்ல நெறி என்பது வாழ்கை நடத்த ஒரு அச்சாணி போன்றது.  நல்லதை விழைந்து, தீமையை ஒதுக்கினால் மட்டும் போதாது.  தீய செயல்களை செய்ய அஞ்ச வேண்டும் என்று உணர்த்தும் அதிகாரம் இது.

நான் பார்த்த வரையில் “ஏன் தீயவை செய்யக் கூடாது?” என்ற கேள்விக்கு பொதுவான பதில், “உம்மாச்சி கண்ணைக் குத்தும்!” என்றோ, “நீதிக்கு புறம்பானது” என்றோ, புற விளைவுகளை மையமாகக் கொண்டே இருக்கும்.  ஆனால், இந்த குறளில் உள்ள “தீமை உனக்கே தீமை விளைவிக்கும்” என்ற கருத்து தீமையின் தன்மையையை சுயநல ரீதியில் விளக்குகிறது. 

இந்த வாதத்திற்கு வீர்யம் அதிகம்!  தன்னலம் காத்தல் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உள்ள ஆதார உணர்ச்சி.  மனநிலை சரியில்லாத ஒருவர்கூட தன்னை காத்துக்கொள்ள தவறுவதில்லை.  அதை முன்னிலைப் படுத்துவதால் தீமையின் விளைவுகளுக்கு ஒரு அவசரம், நெருக்கம் வருகிறது.

தீமை செய்தால் எப்படி நமக்கே தீமை விளையும்?  இதற்கு இரண்டு விளக்கங்கள் உள்ளன – இப்பிறவியில் செய்யும் தீமை வரும் பிறவிகளில் நம்மை பிணிக்கும்; அதனால் நாம் வாழ்க்கைச் சுழலிலிருந்து மீள்வது கடினமாகிவிடும்.  இரண்டாவது விளக்கம், தீய வழியில் நடப்பதால் நல்ல இலாபம் கிடைப்பது போல் தோன்றினாலும், நீண்டகால நோக்கில் நிம்மதி போய், அஞ்சி அஞ்சி வாழ வேண்டி வரும்.  அந்தக் கொடுமையை காட்டிலும் தீய வழி நடக்காதிருப்பதே மேல்.  முந்தையதை விட பிந்தைய விளக்கதிற்கு தாக்கம் அதிகம் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது.  இதற்கு எந்த மத சார்பான நம்பிக்கையும் தேவையில்லை.

அதனாலேயே எனக்கு இந்த குறள் பிடித்திருக்கிறது.

“Evil deeds ultimately result in harming the doer and therefore need to be feared as more harmful than an uncontrolled fire” cautions this kural on the effects of doing evil.

A well developed sense of morality is essential to living life meaningfully in society.  It is not sufficient to know right from wrong.  This chapter, theevinaiyachcham, requires that one actively fear committing evil deeds.

Most catechisms answer the question “Why should I not commit evil, when the benefits are so obvious and immediate?” from an extraneous perspective. Typical answers are that “God will punish you”, “It is illegal.” Etc.   This kural, however, attempts to bring home the effect of the evil to the doer as a personal danger.  Self preservation is a basic drive in all living things.  By appealing to it, the kural brings immediacy and urgency to the argument.

How does evil harm the doer himself?  That question can be answered from two perspectives – one, it jeopardizes your chances of nirvana as your evil account goes into surplus.  This argument, of course, presupposes a belief in karma and a yearning for nirvana.

The other argument, requires a slightly long term outlook but does not require any special religious orientation.  When an evil deed is committed, the benefits are real but over time, it costs us our peace of mind.  The doer is worried about repercussions every waking minute and has to constantly strive to protect against them.  That loss of peace of mind makes it very costly to commit evil and hence it should be avoided.

I think kural’s attempt to make the consequences immediate & personal makes it powerful.

70/1330

Image courtesy: http://saintsonfire.blogspot.in/2010/06/light-of-world.html

Tags: அறத்துப்பால், இல்லறவியல், தீவினையச்சம், Spiritual Matters, Domesticity, Fearing Evil, Daily, KFTD, kural, வள்ளுவர், குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், Kural for the Day

                       

           

Blog link: http://kftd.blogspot.in/

849: Identifying Idiots - அறிவற்றவனின் அடையாளம்

காணாதான் காட்டுவான் தான்காணான் காணாதான்

கண்டானாம் தான்கண்ட வாறு.

849   பொருட்பால், நட்பியல், புல்லறிவாண்மை

            Material Matters, Friendship, Stupidity

Kaanaathaan kaatuvaan thaankaanaan kaanaathaan

Kandaanaam thaankanda vaaru

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/porut/849.mp3

“அறிவற்ற ஒருவனுக்கு விஷயம் அறிந்தவன் அறிவுறுத்த நினைத்தால், அவனை முன்னவன் அறிவற்றவனாக நினைப்பான்.  மேலும், அறிவை காணாதவன், தான் அறிந்தது மட்டுமே அறிவு என்றும் எண்ணிக்கொள்வான்” என்று மோனையாக விளக்குகிறது குறள்.

நம் நண்பர்கள் அறிவாளிகளாய் இருக்க வேண்டும் என்பதில் வள்ளுவர் தெளிவாக இருக்கிறார்.  இதனால், முட்டாள்களை சரியாக அடையாளம் கண்டுகொள்வது அவசியமாகிறது.  அறிவற்றவர்களை அடையாளம் காண்பதெப்படி என்று விளக்கும் அதிகாரம் “புல்லறிவாண்மை”.

அறிவுறையை ஏற்று கொள்ள தன்னம்பிக்கை வேண்டும்.  சொல்லப் போனால் என் அனுபவத்தில், ஒரு வல்லுனரின் அடையாளமே “எனக்கு தெரியாது” என்று சொல்லக்கூடிய தைரியம் இருப்பதே.  அது இல்லாதவர்கள், புது விஷயங்களை எற்றுகொள்வதில்லை.  வளராமல், மாறாமல் இருப்பது அறிவு இல்லை – வெறும் அபிப்ராயமே. 

தம் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளாதவர்களிடம் நட்பு கொண்டால் நாளிடைவில் அது வெறுப்பில் முடியும்.  இதனால்தான் வள்ளுவர் அறிவிள்ளதவர்களிடம் நட்பு கூடாது என்று கூறுகிறாரோ என்று தோன்றுகிறது.

இந்தக் குறளில், சொல்வன்மை கவனிக்க தக்கது.  “காணுதல்” என்னும் சொற்றொடரை அறிவுக்கு குறிப்பாக பயன்படுத்துவதால், அறிவற்றவர்களின் குருட்டுத்தனமும் அழகாக வெளிப்படுகிறது, மோனையும் சிறப்பாக அமைகிறது.

“The mark of an idiot is his closed attitude – if an intelligent man tries to educate an idiot, the latter will disregard the advice and conversely, consider the former an idiot.  An idiot thinks only what he knows is knowledge and nothing else matters” asserts this alliterative kural.

Valluvar cautions against associating with stupid people, or even just intellectually inferior people, multiple times in the Thirukural.  It is therefore important to be able to identify stupid people.  This chapter, pullarivaanmai, talks about how to identify such idiots.

In my experience, the hallmark of an expert is his ability to say “I don’t know”.  Accepting one’s ignorance is the first step in acquiring knowledge.  It requires confidence in one’s own expertise and one’s ability to learn new things. (It also implies that what he does know, he knows well!).  An idiot, on the other hand, never accepts it, partially as a result of his fear of being exposed. 

Knowledge which does not change, grow, improve, which is static is not knowledge at all. It is merely dogma, at best an opinion.  A closed attitude therefore is a clear predictor of an idiot on the horizon.  This attitude is further manifested by the inability to accept as ‘knowledge’ anything outside the idiot’s ken.

Continued association with a person who simply refuses to augment his knowledge will, in time, lead to frustration.   Perhaps this is the reason Valluvar consistently cautions against associating with them.  Like the popular quote goes “Do not deal with the stupid , they drag you down to their level and beat you with experience”!

Valluvar uses “seeing” as a metaphor for intelligence in this kural.  This helps in the alliteration and more importantly, underlines the deliberate blindness of the stupid. 

69/1330

Image courtesy: http://www.sharenator.com/Stupid_people_things_and_stuff/#/stupid_bush1_Stupid_people_things_and_stuff-5.html  

Tags: Daily, KFTD, kural, Kural for the Day, Material Matters, Friendship, Stupidity, குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், வள்ளுவர், பொருட்பால், நட்பியல், புல்லறிவாண்மை

                       

           

Blog link: http://kftd.blogspot.in/