KFTD – 64: Cleanliness may be godly but this mess is heavenly!

அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதேதம் மக்கள்

சிறுகை அளாவிய கூழ்.

64    அறத்துப்பால், இல்லறவியல், புதல்வரைப் பெறுதல்

            Spiritual Matters, Domesticity, Children

     

Amizhthinum aatra inithetham makkal

Sirukai alaaviya koozh

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/arathu/64.mp3

“To parents, the porridge dirtied by their children is better even than the nectar that the Gods cherish”

In Hindu culture, producing children is not merely a requirement for furthering one’s genes.  A child is necessary for one to cross the path charted out for a soul after death.  In that context, this chapter would have fulfilled the requirements of structure and content, had it merely stressed the importance of children.  However, this chapter, puthalvarai peruthal, goes beyond that and focuses on the sheer joy toddlers give parents.

Children are dear to their parents.  Biology and  sociology combine to elevate every action of the tot to a acme of achievement in the eyes of otherwise stable parents.  Every couple thinks it invented sex and every parent thinks that they have had the bestest, most perfect child.  This is why actions otherwise mundane or even distasteful are imbued with the glow of perfection.  The bard, by talking about the pleasure kids give to their parents, elevates this chapter to a plane of true Truths.

In this couplet, Valluvar talks about how mere porridge, that lowliest, blandest of dishes, which has further been contaminated by a child’s fresh-from-play fingers tastes so heavenly merely because the kid in question belongs to one.  Any other kid and the dish will meet the trash can and the child roundly condemned as a ‘dirty, spoilt brat”.  This is an experience all parents have had and by using such a common example, he brings home the joy of ones’ own kids very powerfully.

In my limited knowledge, it is only in Indian literature that childhood is so celebrated – every facet of childhood has been an inspiration for a song or a story.  For a society so in love with its toddlers, it is such a pity that we systematically make such conformists of them not much later.

“பெற்றோருக்கு, தம்முடைய குழந்தை கைவிட்டு அளாவி அசிங்கப்படுத்திய கூழ் தேவர்கள் விரும்பும் அமுதைவிட ருசியாக இருக்கும்” என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறது குறள்.

குழந்தைகள் பெற்றோருக்கு தரும் இன்பத்திற்கு இணையே இல்லை.  “குழந்தை பெறுவதால் வம்சம் தழைக்கும்”, “பிற்காலத்தில் ஆதரவு இருக்கும்” என்று கூறியிருந்தாலும் திருக்குறளின் மேன்மைக்கு பங்கம் ஒன்றும் இருந்திருக்காது.  ஆனால் அவர்களால் வரும் இன்பத்தை குறித்து பாடுவதன் மூலம் வள்ளுவர் குழந்தைகளை ஏன் ‘செல்வம்’ என்று கூற வேண்டும் என்று அழகாய் உணர்த்துகிறார்.

காதலர்கள் எல்லோரும் கலவியை தாங்கள் மட்டும் கண்டுபிடித்ததாக எண்ணுவதும், பெற்றோர் தம் குழந்தைதான் உலகிற்ச்சிறந்த குழந்தை என்று எண்ணுவதும் இயற்கையே.  இந்த பாசம், தம் மகவு செய்தது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அருவருப்பை மீறி அசிங்கத்தை அழகென ருசிக்கும் படி செய்து விடுகிறது.   மாற்றான் குழந்தையாய் இருந்தால், அசிங்கம் மட்டுமே தெரியும்!

நான் அறிந்த வரையில் உலக இலக்கியத்தில் குழந்தைகளை இவ்வளவு கொண்டாடுவது இந்திய  இலக்கியம் மட்டுமே.  ஒவ்வொரு செய்கையையும், ஒவ்வொரு பருவத்தையும் இவ்வளவு நுணுக்கமாய் இரசித்து அனுபவித்து எழுதுபவர்கள் நாமே!  இவ்வளவு இரசித்த குழந்தையை, சற்று நேரம் கழித்து அவ்வளவு கொடுமையாய் பள்ளியில் சிறகு ஒடிப்பதை நினைத்தால் தான் வருத்தம் வருகிறது.

73/1330

Image courtesy: http://blog.agatepublishing.com/

Tags: அறத்துப்பால், இல்லறவியல், புதல்வரைப் பெறுதல், Spiritual Matters, Domesticity, Children, Daily, KFTD, kural, வள்ளுவர், குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், Kural for the Day

                       

Blog link: http://kftd.blogspot.in/

510: When Does Selection Stop? – தேர்வு முடிவது எப்போது?

தேரான் தெளிவுந் தெளிந்தான்கண் ஐயுறவும்

தீரா இடும்பை தரும்

     

510   பொருட்பால், அரசியல், தெரிந்துதெளிதல்

            Spiritual Matters, Governance, Recruitment

Theraan thelivunth thelinthaankann aiyuravum

Theera idumbai tharum

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/porut/510.mp3

“தகுதி இல்லாத ஒருவரை தேர்ந்தெடுத்தல், தீர ஆராய்ந்து ஒருவரை “தகுதியானவர்தான்” என்று நிர்ணயித்து தேர்ந்தெடுத்து அதன்பின் அவரை நம்பாமல் சந்தேகப்படுவது, இரண்டுமே தீராத கஷ்டத்தை தரும்” என்று தேர்வுக்கு ஒரு முடிவு வகுக்கிறது குறள்.

எந்த செயலையும் செவ்வனே செய்து முடிக்க ஒரு குழு தேவைப்படும்.  அந்தக்குழுவில் பல்வேறு விதமான ஆற்றல் கொண்டவர்களை தலைவன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.  அவர்களை தேர்ந்தெடுக்கும்போது மனதில் கொள்ள வேண்டிய நியமங்களை விவரிக்கும் அதிகாரம் இது.

திருக்குறளில் பல்வேறு இடங்களில் இழையோடும் உணர்ச்சி இது – முடிவெடுத்தபின் குழம்பாமல் செயலுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார் வள்ளுவர்.  இந்த அதிகாரத்தில் எப்படி ஒருவரை சோதிப்பது, அப்படியெல்லாம் சோதனை செய்யும் போது நிதானத்தையும், நடுநிலையையும், ஆராய்ச்சி  நோக்கையும் கைவிடாது இருப்பதன் அவசியம் இவற்றையெல்லாம்  வலியுறுத்துகிறார் வள்ளுவர்.  இதன் மூலம் ஒரு வேலைக்கு ஆள் தேர்ந்தெடுப்பதில் உள்ள முயற்சியை நம் கண்முன் நிறுத்துகிறார். 

இப்படியெல்லாம்  சோதனை செய்து தேர்ந்தெடுக்கபட்டவர் தனது வேலையை செய்யும்போது அவர்மேல் முழு நம்பிக்கை வைக்கவில்லை என்றால் அவருக்கு உற்சாகம் குன்றும்.  அதனால் அவரது உற்பத்தி குறையும்.  இதனால் தலைவருக்கு அவர் மேல் நம்பிக்கை இன்னும் குறையும்.  அதனால் ... இந்த சுழற்சிக்கு முடிவே இல்லை.  இதை ஆங்கிலத்தில் “self fulfilling prophesy” என்று கூறுவார்கள்.   

சில வருடங்களுக்கு முன் ஒரு அமெரிக்க பள்ளியில் நடந்த ஆராய்ச்சியை இங்கே கூறுவது பொருந்தும்: ஆராய்ச்சியாளர் தான் இயற்றிய ஒரு சிறிய தேர்வின் மூலம் ஒரு வகுப்பில் எந்த குழந்தைகள் சிறப்பாக படிப்பார்கள் என்று தன்னால் நிர்ணயிக்க முடியும் என்றார், இதை சோதிக்க பல வகுப்புகளில் தேர்வு நடத்தி தலா  இரண்டு மாணவர்களை “இவர்களே சிறப்பாக படிப்பார்கள்” என்று உறுதியாக கூறினார்.  என்ன அதிசயம்?  அவர் தேர்வு செய்த இரண்டு மாணவர்களே 90 சதவிகிததிற்கு மேலாக சிறப்பாக படித்தார்கள். வகுப்பில் முதன்மையாக வந்தார்கள். இது இந்த தேர்விற்கு முன் அவர்களின் செயல்பாடு எப்படி இருந்திருந்தாலும் சரியாகவே இருந்தது.   எப்படி பதினைந்து கேள்விகள் கொண்ட தேர்வு மூலம் இவ்வளவு சரியாக சிறப்பான மாணவர்களை அடையாளம் காண முடிந்தது என்று வகுப்பு ஆசிரியர்கள் கேட்ட போது உண்மை வெளியானது – எல்லா வகுப்புகளிலும் ஆராய்ச்சியாளர் மாணவர்களை கண்போன போக்கில் (random) தேர்ந்தெடுத்தார் அவரது தேர்வு ஒரு கண் துடைப்பே.  மாணவர்களின் சிறப்பான செயல்பாட்டிற்கு ஆசிரியர்களின் எதிர்பார்ப்பே காரணம்! (http://en.wikipedia.org/wiki/Pygmalion_effect) அதேபோல், சந்தேக கண்கொண்டு பார்த்தால், நல்ல மாணவரும் சரியாக செயல்பட முடியாமல் போகும்.

வள்ளுவரின் குறளும் இதையே நிலைநிறுத்துகிறது.

“Selecting an unqualified person and not fully trusting a qualified person who has been properly selected – both of these behaviours in a leader will lead to everlasting trouble” says this kural, identifying when the selection process should end.

In this chapter, therinthuthelithal, Valluvar outlines in some detail how to go about selecting people for an assignment.

The other couplets in this chapter talk about what are the considerations in selecting a person, what are the pitfalls, what to look for, what to discount and such like dimensions in the selection of a person.  This kural, the last, talks about the necessity for fully empowering the selected candidate, once he or she has cleared the intensive selection process.  (As an aside, I personally believe that the reversal of this attitude – selecting indiscriminately and weeding out people on ‘performance’ – is the root cause for most of the ills plaguing the Indian IT industry.  I also believe we are yet to see the worst effects of such a strategy.)

When the leader does not trust the person who is selected after vigorous qualification tests, it sets up a negative spiral. Since the candidate is, in a sense, gelded by the lack of trust, his output naturally suffers.  This reduced output reinforces the leader’s original mistrust leading to a vicious cycle.  This is what Valluvar refers to as “everlasting trouble”.

A few years ago, there was a very interesting experiment conducted by Rosenthal-Jacobson in US schools. They claimed to have refined a 15 item questionnaire that can predict the best performers in a class.  They were allowed to administer this questionnaire and they identified the students “most likely to perform well”.  Very surprisingly, over 90% of the identified students were the best or near the best of the students in their class, irrespective of their earlier performance. 

It turns out that the students most likely to perform well were selected randomly.  It was the teacher’s  expectations that the student will perform well that determined the student’s performance!  Similarly, it is not hard to think that a good student’s performance can be destroyed by the lack of trust of a student (For more information, please lookup Pygmalion Effect. http://en.wikipedia.org/wiki/Pygmalion_effect)

This kural too reiterates the same effect – if a leader thinks somebody will fail, they will certainly fail!

71/1330

Image courtesy: http://chadwickpersonnel.com.au/about-us/making-the-right-choice  

Tags: பொருட்பால், அரசியல், தெரிந்துதெளிதல், Spiritual Matters, Governance, Recruitment, Daily, KFTD, kural, வள்ளுவர், குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், Kural for the Day

                       

           

Blog link: http://kftd.blogspot.in/

202: Why you should fear evil – தீயவை கண்டு ஏன் அஞ்சவேண்டும்?

தீயவை தீய பயத்தலால் தீயவை

தீயினும் அஞ்சப் படும்.

     

202   அறத்துப்பால், இல்லறவியல், தீவினையச்சம்

            Spiritual Matters, Domesticity, Fearing Evil

Theeyavai theeya payathalaal theeyavai

Theeyinum anjapp padum.

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/arathu/202.mp3

“தீமை செய்வது தீமை செய்பவற்கே கெடுதல் விளைவிப்பதால் தீயவைகள் தீயை விட தீங்கிழைபவையாக அஞ்சப்பட வேண்டும்” என்று தீமை செய்வதில் உள்ள அபாயத்தை உணர்த்துகிறது குறள்.

நல்ல நெறி என்பது வாழ்கை நடத்த ஒரு அச்சாணி போன்றது.  நல்லதை விழைந்து, தீமையை ஒதுக்கினால் மட்டும் போதாது.  தீய செயல்களை செய்ய அஞ்ச வேண்டும் என்று உணர்த்தும் அதிகாரம் இது.

நான் பார்த்த வரையில் “ஏன் தீயவை செய்யக் கூடாது?” என்ற கேள்விக்கு பொதுவான பதில், “உம்மாச்சி கண்ணைக் குத்தும்!” என்றோ, “நீதிக்கு புறம்பானது” என்றோ, புற விளைவுகளை மையமாகக் கொண்டே இருக்கும்.  ஆனால், இந்த குறளில் உள்ள “தீமை உனக்கே தீமை விளைவிக்கும்” என்ற கருத்து தீமையின் தன்மையையை சுயநல ரீதியில் விளக்குகிறது. 

இந்த வாதத்திற்கு வீர்யம் அதிகம்!  தன்னலம் காத்தல் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உள்ள ஆதார உணர்ச்சி.  மனநிலை சரியில்லாத ஒருவர்கூட தன்னை காத்துக்கொள்ள தவறுவதில்லை.  அதை முன்னிலைப் படுத்துவதால் தீமையின் விளைவுகளுக்கு ஒரு அவசரம், நெருக்கம் வருகிறது.

தீமை செய்தால் எப்படி நமக்கே தீமை விளையும்?  இதற்கு இரண்டு விளக்கங்கள் உள்ளன – இப்பிறவியில் செய்யும் தீமை வரும் பிறவிகளில் நம்மை பிணிக்கும்; அதனால் நாம் வாழ்க்கைச் சுழலிலிருந்து மீள்வது கடினமாகிவிடும்.  இரண்டாவது விளக்கம், தீய வழியில் நடப்பதால் நல்ல இலாபம் கிடைப்பது போல் தோன்றினாலும், நீண்டகால நோக்கில் நிம்மதி போய், அஞ்சி அஞ்சி வாழ வேண்டி வரும்.  அந்தக் கொடுமையை காட்டிலும் தீய வழி நடக்காதிருப்பதே மேல்.  முந்தையதை விட பிந்தைய விளக்கதிற்கு தாக்கம் அதிகம் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது.  இதற்கு எந்த மத சார்பான நம்பிக்கையும் தேவையில்லை.

அதனாலேயே எனக்கு இந்த குறள் பிடித்திருக்கிறது.

“Evil deeds ultimately result in harming the doer and therefore need to be feared as more harmful than an uncontrolled fire” cautions this kural on the effects of doing evil.

A well developed sense of morality is essential to living life meaningfully in society.  It is not sufficient to know right from wrong.  This chapter, theevinaiyachcham, requires that one actively fear committing evil deeds.

Most catechisms answer the question “Why should I not commit evil, when the benefits are so obvious and immediate?” from an extraneous perspective. Typical answers are that “God will punish you”, “It is illegal.” Etc.   This kural, however, attempts to bring home the effect of the evil to the doer as a personal danger.  Self preservation is a basic drive in all living things.  By appealing to it, the kural brings immediacy and urgency to the argument.

How does evil harm the doer himself?  That question can be answered from two perspectives – one, it jeopardizes your chances of nirvana as your evil account goes into surplus.  This argument, of course, presupposes a belief in karma and a yearning for nirvana.

The other argument, requires a slightly long term outlook but does not require any special religious orientation.  When an evil deed is committed, the benefits are real but over time, it costs us our peace of mind.  The doer is worried about repercussions every waking minute and has to constantly strive to protect against them.  That loss of peace of mind makes it very costly to commit evil and hence it should be avoided.

I think kural’s attempt to make the consequences immediate & personal makes it powerful.

70/1330

Image courtesy: http://saintsonfire.blogspot.in/2010/06/light-of-world.html

Tags: அறத்துப்பால், இல்லறவியல், தீவினையச்சம், Spiritual Matters, Domesticity, Fearing Evil, Daily, KFTD, kural, வள்ளுவர், குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், Kural for the Day

                       

           

Blog link: http://kftd.blogspot.in/

351: Truth vs truth – மெய்யான மெய்யை உணர்தல்

பொருளல்ல வற்றைப் பொருளென் றுணரும்

மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு.

351   அறத்துப்பால், துறவறவியல், மெய்யுணர்தல்

            Spiritual Matters, Asceticism, Realizing the Truth

Porulalla vatrai porulen drunarum

Mauralaanaam maanaap pirappu

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/arathu/351.mp3

“மெய்பொருள் இல்லாதவற்றை மெய்பொருள் என்று எண்ணி மயங்கினால் இந்த பிறவி மாயையிலிருந்து விடுதலையே இல்லை” என்று சற்று சுழற்சியாக விளக்கும் குறள் இது.

உலகில் உள்ள மதங்கள் எல்லாமே பரம்பொருளை விளக்கும் முயற்சிகளே.  “ஏன் வாழ வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு ஒரு இலக்கையும், “எப்படி வாழ வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு ஒரு பதிலையும் தருவன.  துறவறம் மேற்கொள்வது முதல் கேள்விக்கு பதிலான மெய்பொருளை உணர்வதற்க்குத்தான்.  அந்த மெய்பொருளை அடையாளம் காட்டும் அதிகாரம் இது. 

இந்து மத கோட்பாடுகளின்படி இறையை உணர்தலே வாழ்கையின் இலக்கு.  அந்த முயற்சியில் தவறான முடிவை நோக்கி பிரயாணித்தால்  வாழ்கையே வீணாகிவிடும்.  மேலும் இந்த பிறவியை வீணடித்தால் இந்த பிறவியில் செய்த பாவத்தால் அடுத்த பிறவியில் பின்னடைவு ஏற்படும்.  எனவே, சரியான இலக்கை நோக்கி செல்லவது மிகவும் முக்கியமானது. 

இந்த தத்துவத்தில் எந்த குறையும் இல்லை.  ஆனால், உண்மையான மெய்பொருளை அடையாளம் காண்பதெப்படி என்று இந்தக் குறளிலோ அதிகாரதிலோ விளக்கப் படவில்லை.  உணர்ந்தால் தான் தெரியும் என்றால், அது மெய்பொருள் அல்ல என்று எப்படி உணரமுடியும்?  தர்க்கரீதியாக என் சிற்றறிவுக்கு எட்ட வில்லை.

பி.கு: புதிதாக ஒரு முயற்சியில் இறங்கியுள்ளதால் “தினமொரு குறள்” இரண்டு வாரங்களாக தடைப் பட்டு விட்டது.  அதற்கு மன்னிப்பு கோருகிறேன்.  தினப்படி செயல்பாடு ஒழுங்காகும் வரை இந்த முயற்சி சற்று சீராக வராமலிருக்கலாம்.  அதற்கு முன்கூட்டியே மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்.

“One has no hope of breaking free of the cycle of life if one mistakenly yearns for the truth instead of the Truth”, argues this kural, albeit circularly.

All religions are, at their foundation, an attempt to explain the purpose of life.  At heart, they try to answer the two questions that animate any sentient life – “What is the meaning of life?” and as a corollary, “How does one life one’s life to achieve its purpose?”.  The rest is all mere embellishment; in marketing talk, differentiating elements.  This chapter, meiyunarthal, answers the first question.

In the three major religions arising from the sub-continent – Hinduism, Jainism and Buddhism,  the cycle of life  and the termination of this cycle are a core concepts. It is, therefore, important for one to realize this and spend one’s life contemplating the Ultimate Truth.  Once the Ultimate Truth is known, cycle of life terminates.  Therefore it is important for one to  have the discernment to separate what is an aspect of this Ultimate Truth and what is not.  If one wastes time on trivial truths, one is not only impeded in the progression towards nirvana, one actually regresses in that journey. 

There can be no arguments about the validity of not pursuing false goals.  However, my struggle with religion has always been at this point – most (all?) religions do not define how to identify this Ultimate Truth.  In the manner of seasoned academics, this is “left as an exercise to the student”.  One’s subjective realization is the only way to realize the Truth and if you are still in the cycle of life, well, you just have not realized it!  This kural and this chapter also do the same – the entire chapter is essentially a set of admonishments not to pursue the false truth with not a single word on how one identifies the, well, True Truth!

I do realize the limitation may entirely be mine and my lack of maturity in understanding.

PS: I have started a new endeavour and hence was not able to devote the requisite mind share to this “Daily Kural” project.  Hence it was interrupted for a period of 2 weeks.  I apologize for this interruption.  Also, until my day settles into a routine where I can guarantee the 60-90 minutes required to do this, the KFTD is likely to be irregular. Again, I apologize in advance for that.

68/1330

Image courtesy: http://pactiss.org/

Tags: Daily, KFTD, kural, Kural for the Day, Spiritual Matters, Asceticism, Realizing the Truth, குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், வள்ளுவர்,  அறத்துப்பால், துறவறவியல், மெய்யுணர்தல்

           

           

Blog link: http://kftd.blogspot.in/

90: Importance of welcome – வரவேற்பின் முக்கியத்துவம்

மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து

நோக்கக் குழையும் விருந்து    

90    அறத்துப்பால், இல்லறவியல், விருந்தோம்பல்

            Spiritual Matters, Domestic life, Hospitality

Moppak kuzhaiyum anicham muganthirinthu

Nokkak kuzhaiyum virunthu

Audio Link: https://sites.google.com/site/kftdaudios/home/arathu/90.mp3

“அனிச்ச மலர் முகர்ந்து பார்த்தாலே வாடி விடும்.  ஆனால், தூரத்தில் வரும் விருந்தாளியை சற்றே முகம் சுளித்து பார்த்தாலே மனம் வதந்கிவிடும்” என்று சற்று மிகையாய் உவமையளிகிறது குறள்.

இல்லற வாழ்க்கையில் நமக்கு உள்ள பந்தங்களால் சில கட்டாயங்கள் நேர்கின்றன.  அவற்றில் உரிமையாய் நம் வீட்டிற்கு விருந்தினராக வருபவர்களை முகமலர்ச்சியுடன் வரவேற்று உபசரிப்பது சமூகத்தால் எதிர்பார்க்கப் படுவதும் ஒன்று.  இந்த அதிகாரம் அதைப் பற்றியதே.

எல்லா காலங்களிலும், எல்லா கலாச்சாரங்களிலும், விருந்தினர் வந்தால் இல்லத்தார் வாழ்கை கண்டிப்பாக பாதிக்கப்படும்.  எனவே, எல்லா காலங்களிலும், எல்லா கலாச்சாரங்களிலும் விருந்தினரை ‘கடவுள் போல’ உபசரிக்க வேண்டியது வலியுறுத்தப் பட்டிருக்கிறது. 

விருந்தாளிக்கும் இது தெரியும்.  எனவே அவர்கள் தங்கள் வருகை இல்லத்தாருக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கிறது என்ற குறிப்பை உடனே உணர ஆவலாய் இருப்பார்கள். முதல் பார்வையில் அது இல்லை என்றால், அவர்கள் அங்கிருக்கும் முழு நேரமும் முள் மேல் இருப்பது போல் இருப்பார்கள். வேறு இடத்தில் தங்க முடியவே முடியாது என்றால் நிலைமை மிகவும் மோசமாகிவிடும்.

விருந்தினர் நோக்கில் இல்லத்தாரிடம் அழைப்பு இல்லையென்றால் அது எவ்வளவு தர்ம சங்கடமான விஷயம் என்று உணர்த்தவே இந்த குறள். 

அனிச்ச மலர் நுகர்ந்தால் வாடுமா என்பது எனக்கு தெரியாது.  ஆனால் அவ்வளவு நாசுக்கான ஒரு மலர் வடநாட்டில் இருப்பது இந்தியாவின் தென்கோடியில் இருக்கும் ஒரு புலவர் கூகிள் உதவியின்றி அறிந்திருப்பது இரசிக்கதக்கது. இங்கு பரவலாக இருக்கும் தொட்டால் சிணுங்கியை  எதுகை-மோனை காரணனமாக உவமையாக உபயோகிக்க வில்லையோ என்னமோ!

 (ஓம்பு = உபசரிப்பு/பேணுதல்; அனிச்சம் = Scarlet Pimpernel (Anagallis arvensis Linn.) )

"If you inhale the smell a  delicate flower like the Scarlet Pimpernel too deeply, it can die. However, a guest will be crushed if the host just looks at him with no welcome in his eyes” compares the kural.

A family man has a lot of claims on his time and resources precisely because he is a family man.  When guests arrive to partake of his hospitality, the society expects him to receive and treat them well.  This chapter, virunthombal, outlines the expectations on the host when a guest arrives.

In any age, in any culture the arrival of a guest is a disruptive event.  Every culture, every age, correspondingly, has stressed the need to treat the arriving guest ‘as a God’.

Consider: the guest is completely vulnerable. He is banking on the host’s goodwill and sense of decency not to be rebuffed or insulted.  Hence he is very sensitive to any signal, real or imagined, from the host that he is welcome (or otherwise).  In that situation, if the host merely fails to project overt joy at his arrival the visitor is crushed.  If he goes so far as to show displeasure, then the rest of the visitor’s stay becomes an exercise in walking on glass, particularly if he has no other option.

So, the kural clearly captures the visitor’s point of view in the receiving hospitality.  It should be given freely and pleasantly.

It took me a reasonable amount of time to find out that the “anicham” mentioned in the kural refers to the Scarlet Pimpernel, even with Google.  Now, I don’t know if the scarlet pimpernel really dies if someone smells it.   What I found interesting was that a flower that is confined to Northern India & Europe is known to a poet deep in South India.   His information is accurate enough to tell him that it is a fragile flower.  Sure, he could have used the common Touch-me-not as a metaphor for shrinking behaviour but perhaps he was constrained by the requirements of metre and rhyme!

67/1330

Image courtesy: http://milletians.tumblr.com/

Tags: Daily, KFTD, kural, Kural for the Day, Spiritual Matters, Domestic life, Hospitality, குறள்,தினம்,தினமொரு குறள், வள்ளுவர்,  அறத்துப்பால், இல்லறவியல், விருந்தோம்பல்

           

Blog link: http://kftd.blogspot.in/